Korkowatość liści pelargonii

Powszechnie występująca choroba fizjologiczna dotycząca pelargonii bluszczolistnej.
Na liściach początkowo tworzą się malutkie pęcherzyki, które po pewnym czasie przekształcają się w korkowate plamki.
Przyczyną choroby jest duża ilość wody pobrana przez roślinę.
Przy niskiej temperaturze i dużej wilgotności transpiracja (parowanie wody z nadziemnej części rośliny)  jest wolniejsza i roślina nie jest w stanie pozbyć się jej nadmiaru. Kumulacja wody powoduje rozerwanie komórek, które następnie zasychają i korkowacieją.

Pelargonia angielska- arystokratka wśród pelargonii.

    

 Pelargonia angielska (królewska) to piękna pelargonia wielkokwiatowa, o kwiatach 6-płatkowych, przypominających kształtem barwne motyle. Występuje w kolorach: fioletowopurpurowym, łososiowym, jasno i  ciemnoróżowym, czerwonym i białym.
Roślina o zwartym pokroju, grubych łodygach i liściach 5-klapowych, na brzegach piłkowanych, ułożonych naprzemianlegle.
Pachnące są nie kwiaty lecz liście, co odróżnia je od tradycyjnych odmian pelargonii.

 Naturalnym środowiskiem pelargonii angielskiej jest Afryka południowa. Ok.1600 roku przywędrowała holenderskimi statkami z Przylądka Dobrej Nadziei i zasiedliła ogrody botaniczne w Europie.
Pelargonie wielkokwiatowe są zatem roślinami ciepłolubnymi i  światłolubnymi, na zewnątrz można je wystawiać dopiero po ustąpieniu nocnych przymrozków. Lubią jasne i słoneczne stanowiska oraz glebę przepuszczalną z domieszką piasku i kory.

 Optymalna temperatura dla pelargonii angielskiej to 18-22 st.C. Zbyt niska temperatura podczas kwitnienia, powoduje powstawanie na płatkach drobnych plamek i w konsekwencji opadanie płatków. 
Pelargonię angielską należy podlewać regularnie, bezpośrednio do doniczki, nie na roślinę i nie należy przelewać, gdyż zbyt duża wilgotność powoduje gnicie korzeni i choroby grzybowe. Nie należy jej również przesuszać. Objawem przesuszenia jest zasychanie brzegów liści. 
Usuwanie kwiatów, które przekwitły, dobrze wpływa na tworzenie się nowych. 
Kwitnie od kwietnia do października.

Jest rośliną dość żarłoczną, należy ją nawozić raz na 2 tygodnie nawozem do pelargonii. Gdy pojawia się chloroza na liściach tzn. liście jaśnieją a w obrębie nerwów są ciemniejsze, jest to najczęściej objaw niedoboru żelaza.
Pelargonia wielkokwiatowa jest bardzo podatna na bakteryjną zarazę pelargonii. Na liściach porażonej rośliny pojawiają się żółte plamy w kształcie trójkąta biegnące od nasady liścia i rozszerzające się ku brzegowi liścia. 

Pelargonia angielska porażona bakteryjną zarazą pelargonii

Młode sadzonki i kwiaty są wrażliwe na choroby grzybowe, w szczególności na szarą pleśń. Początkowo na pędach i liściach widoczne są brunatne plamy, na granicy plam i zdrowej tkanki pojawia się szary, pylisty nalot. Płatki kwiatów zlepiają się i gniją.
  
Pelargonię angielską można przechować przez zimę w chłodnym miejscu o temperaturze 10-12 st.C ale trzeba ograniczyć ilość wody.

Pelargonia angielska jest pięknym kwiatem, trzeba jednak pamiętać, że jest bardzo wymagająca. 
Można ją śmiało nazwać królową pelargonii.


 

Galeria roślin

Ogród

Echinacea purpurea (Jeżówka purpurowa)

Buddleja davidii (Budleja Dawida)- motyli krzew

Helianthus annus (Słonecznik ozdobny)

Goździk brodaty

Ciekawe rośliny- Agastache Kudos Mandarin (Kłosowiec)

Źródło: Wayside Gardens

 Bylina o zwartym, kępiastym pokroju. Osiąga wysokość do 50 cm i szerokość 45 cm. Kwiatostany są wyprostowane, rurkowate, atrakcyjnie wybarwione, z pręcikami wystającymi poza kwiat. Początkowo czerwonopomarańczowe pąki rozwijają się w pomarańczowe kwiaty, dochodzące do 12cm długości, u góry pędu tworzące kłos, poniżej zebrane w okółkach. Kwitnie przez całe lato, od lipca do września. Zarówno kwiaty jak i liście są pachnące, zwabiając owady. Rozrasta się od podstawy, tworząc trwałe i sztywne pędy. Ciemnozielone liście opadają na zimę.

Hodowcą jest Janet Egger z firmy Terra Nova Nurseries z USA. Roślina wprowadzona do handlu przez Terra Nova Nurseries Inc. USA w 2013 roku.

Byliny z serii 'Kudos' obejmują mieszańce o zwiększonej tolerancji na suszę, a do ich stworzenia użyto gatunki pochodzące z Kalifornii i Meksyku.

Warunki uprawy

Stanowisko: słoneczne

Gleba: piaszczysta lub przeciętna ogrodowa

Kwitnienie: VII-IX

pH podłoża: odczyn lekko kwaśny

Wilgotność podłoża: umiarkowana

Zastosowanie: rabaty bylinowe, pojemniki stojące, kwiaty cięte.

Kłosowiec może być sadzony pojedynczo lub w kompozycjach z innymi roślinami.

Kłosowiec jest tolerancyjny na okresową suszę i rodzaj gleby.

Wiosną należy oczyścić karpy z zeszłorocznych liści i pędów.
Odpowiednio dobrane stanowisko o glebie przepuszczalnej, gwarantuje odporność na mróz, chociaż warto profilaktycznie zabezpieczyć roślinę na zimę agrowłókniną lub słomą.

Szara pleśń w uprawie roślin ozdobnych (Botrytis cinerea)

Chorobę tą powoduje grzyb Botrytis cinerea. Jest patogenem, który poraża wszystkie części roślin: kwiaty, liście, pędy i pąki, rosnące zarówno w gruncie jak i pod osłonami. 
Najbardziej podatne na infekcję są kwiaty.

Kwiat chryzantemy porażony przez szarą pleśń.

                     
Szara pleśń pojawia się przy wysokiej wilgotności i dużych wahaniach temperatury. W tunelach foliowych bądź w szklarniach dochodzi wtedy do kondensacji pary wodnej. Krople wody długo utrzymujące się na płatkach kwiatów, sprzyjają rozwojowi zarodników szarej pleśni. Do porażenia drugiej rośliny dochodzi przez zranienia skórki lub przez kroplę wody.
Na liściach roślin pojawiają się rozlegle brunatne nekrozy, na granicy tych plam i zdrowej tkanki widoczny jest szary, pylisty nalot, z którego po dotknięciu obsypują się zarodniki. 
Na kwiatach chryzantem początkowo pojawiają się brązowe plamy u nasady płatków, które rozszerzają się, obejmując cały kwiat, następnie pokrywają się szarym nalotem tworząc "mumię".

W przypadku pelargonii, szara pleśń jest niezwykle groźna w czasie ukorzeniania młodych sadzonek, prowadząc do zgnilizny pędów i liści.

Zapobieganie: 

• utrzymywanie  czystości w szklarniach i namiotach foliowych, usuwanie reszek roślinnych i roślin będących źródłami infekcji,
• unikanie nadmiernego zagęszczenia roślin,
• prowadzenie uprawy przy stałej temperaturze i niezbyt wysokiej wilgotności- 60-70%,
• odkażanie obiektów, 
• opryskiwanie fungicydami.

 

 

Ciekawe rośliny- Abelia x grandiflora 'Pinky Bells'

Źródło zdj. Proven Winners

                            
Piękny krzew o pokroju fontanny. Wysokość dochodzi do 90cm, szerokość do 120cm. Kwiaty duże, różowofioletowe o długości do 2 cm, w kształcie dzwonka, wyrastają w kątach liści. Abelia x grandiflora 'Pinky Bells' ma największe kwiaty spośród wszystkich odmian Abelii. Kwitnie przez całe lato. Liście lancetowate, błyszczące, zielone na zewnątrz, po wewnętrznej stronie jasnoczerwone. Nowe przyrosty mają barwę czerwoną, czyniąc krzew bardzo atrakcyjnym kolorystycznie. Abelia należy do rodziny zimoziołowatych (Linnaceae), występujących we wschodniej Azji i Meksyku. Abelia x grandiflora 'Pinky Bells' jest hybrydą powstałą ze skrzyżowania odmian Abelia chinensis i Abelia uniflora.

Doskonale nadaje się do obsadzania obrzeży kwietników i narożników w ogrodzie a także wzdłuż lub przy szczytach ścian. Może rosnąć na stanowisku zacienionym, aby pięknie kwitła i rosła potrzebuje jedynie kilka godzin światła słonecznego w ciągu dnia.

Odporna na mróz do ok. -24 st.C.

Warunki uprawy:

Stanowisko: słoneczne lub częściowo słoneczne,

Wilgotność: umiarkowana

Gleba: abelia jest bardzo tolerancyjna w stosunku do gleby, rośnie zarówno na glebach ubogich i suchych jak i ciężkich, gliniastych.

Aby miała ładny, kształtny wygląd wymaga lekkiego przycięcia. Pierwszy raz po kilku latach, należy wczesną wiosną wyciąć wszystkie martwe, zdrewniałe pędy, zanim rozpocznie się wegetacja.

Nawozić wczesną wiosną, należy użyć nawozów granulowanych, takich jak do krzewów róż.

Ciekawe rośliny- Erysimum 'Yellow Bird' (Pszonak)

Roślina dwuletnia z rodziny kapustowatych (Brassicaceae) o zwartym, krzaczastym pokroju w kształcie kopuły. Dorasta do 0,3m wysokości i 0,3m szerokości. W pierwszym roku wytwarza ciemnozielone liście, na wiosnę następnego roku pojawiają się krótkie grona pachnących, złotożółtych, pojedynczych kwiatów. Pędy są pokryte włoskami, zdrewniałe u podstawy. Liście lancetowate, ciemnozielone, zachowują kolor przez cały sezon.

W stanie naturalnym występuje głównie w Europie i Azji na wapiennych i przepuszczalnych glebach a także na suchych i skalistych obszarach.

Należy do roślin zimozielonych. Wrażliwa na mróz.

Warunki uprawy.

Stanowisko: słoneczne, od strony wschodniej, zachodniej lub południowej, osłonięte od wiatru

Gleba: piaszczysta, wapienna, iłowa, przepuszczalna

pH: alkaliczne, neutralne

Szkodniki: ślimaki, chrząszcze

Choroby: kiła kapusty

Lekkie przycięcie po kwitnieniu, zapobiega nadmiernemu wyciąganiu się pędów.

Rośnie na glebach ubogich o dobrym drenażu, w pełnym słońcu.
Zastosowanie: rabaty, obrzeża rabat, kwietniki, pojemniki stojące, ogródki skalne, kwiaty cięte. Roślina atrakcyjna dla motyli, tolerancyjna na okresową suszę.